Ik ben nu 2 jaar uit elkaar met mijn ex, hebben ondertussen ook nog allebei andere relaties gehad maar deze zijn niet blijven duren. Wij zijn nog altijd vrienden en zien en horen elkaar dus ook nog af en toe, elke keer als we elkaar terug zien doet dit echt iets... ik zie haar eigenlijk nog graag en ben me er echt van bewust dat ik me nooit bij iemand zo goed heb gevoeld als bij haar... zij was mijn perfect match. Ook was ik voor haar haar grote liefde, en heeft ze zelf lang geprobeerd mij terug te krijgen, maar ik heb hier nooit aan toegegeven. Dom van mij want nu wil ik niet liever dan haar terug te winnen maar weet niet hoe? :s ze wilt voorzichtig zijn en zien wat te toekomst brengt. En ze geeft ook wel toe dat ze me mist maar dat ze heel moeilijk haar gevoelens kan uiten na al wat ze meegemaakt heeft... wel wil ze wel nog eens afspreken om iets te gaan eten ofzo... hoe kan ik dit dan best aanpakken? want wil het echt niet nog een verpesten.
Nu is hij er achter gekomen dat zij een naar persoon is en is hij klaar met haar. Ik kreeg hoop. Maar helaas wil hij mij ook niet meer. Het is nu 6 maanden uit. We wonen nog samen maar hij slaapt overal. Hij wil binnenkort spullen weghalen en op zichzelf zijn. Maar ik heb hem ook gezegd: klaar is klaar, dan verdwijn je uit mijn leven. Je bestaat niet meer voor me. Dat doet hem zeer.

Gister vroeg ik wanneer hij wou zeggen dat hij een nieuwe vriendin had zei hij “nou eigenlijk niet.” Dus dat ik er dan maar via via achter zou moeten komen dat hij weer een jong grietje heeft die hij een maand kent (als ik heb überhaupt kan geloven.) En met zijn gepreek over eerlijkheid en openheid en als ik nieuwe mensen zou leren kennen ik dat zou moeten zeggen, want dat zou hij ook doen.
Mijn ex (21jaar) en ik (22jaar) waren 4 jaar samen. We zijn samen volwassen geworden maar op en dag zegt zij tegen mij het ga nie meer. Maar ik wil wel vrienden blijven. Dat waren we dan 1 week weinig contact 1 week meer contact dan weer en week weinig contact dan 1 week veel contact dan 1 week waar we elkaar zagen en dan 1 week super veel contact via snap chat en telefoon en sms’jes ze zegde me dat ze blei is hoe ik nu geworden ben super goed mijn best doe en dat ik er weer goed uitzie en al die dingen tot vrijdag 3 uur ging ze weg ik weet niet naar waar maar ze zegde me als ik thuis ben bel ik jouw maar het wert 6 uur 12 uur geen sms’je of niets ik belde haar de volgende dag ze zegde dat ze in de winkel was en dan smste ze ook weer niet meer en zondag belde ik ze weer en pakte en andere gast op :O en die gast zegt dat ik haar moet gerust laten. Dat heb ik dan gedaan maar ik liep wel verdrietig maar mijn schoon zus had haar en sms gestuur wat ik niet wist redelijk erg denk ik maar mijn ex stuurde zondag nacht 23.46uur en sms je wist toch gewoon vrienden. En dan donderdag verwijdert ze mijn Facebook maar niet geblokkeerd en al onze foto’s weg en iedereen van mijn familie ook verwijderd. Waar mijn andere schoon zus ook achter mijn rug en erge sms stuurde maar ik heb dan naar mijn ex en sms gestuurd dat ik me schaam en dat ik spijt heb van wat mijn schoonzuster gestuurd hebben en dat ik blei ben met haar nieuwe relatie. Maar nu maandag 1 week later stuurde ze mij en Facebook bericht kan ik achter mijn spullen komen. Ik heb ja gezecht dus komt ze nu vrijdag met haar nieuw lief om haar spullen.
Ik ben serieus bang want ik wil haar echt terug. Ik doe nu vriendelijk en normaal en zeg dat ik zelf zaken ook heb ingezien enzovoort. Maar ik heb echt bang dat er ergens zaken gaan uitkomen en dat er niets te herstellen valt. Het leek echt de afgelopen weken dat ik niets meer boeide en nu zegt ze dat ze soms te gevoelloos was en slecht en dat dat niet oké was van haar.
Vijf geleden heeft mijn vriend na vijfenhalf jaar de relatie uitgemaakt. Hij zei dat hij geen gevoelens meer voor mij had en dat dit al een half jaar zo zou zijn. Zijn handelingen nalopend in het laatste half jaar lijkt mij deze periode niet te kloppen. Maar goed waar het om gaat is dat ik bovenstaande redenen waarom een man een vrouw verlaat en andersom heel herkenbaar vind.
Jazeker heb je gelijk en ik ben daar ook hard mee bezig, voel me stukken beter. Ons prive contact is al verbroken en op ons werk "nergeren" wel elkaar, waarvan ik de aanvoeder was cq ben. Maar tegelijk maakt dat samenwerken het ook lastig, probeer ik vrolijk en opgeruimd de dag door te komen is mijn ex down en soms nog wel eens visa versa. En ja ik let dan op kleine details omdat mijn verleden met mijn ex en dat wat ze zei aan "onzin" tijdens ons laatste gesprek niet overeenkomen! Ik wil dat ze gewoon breekt en ook eens haar excuses geeft, of ook eens toegeeft dat bepaalde dingen niet kloppen. Maar goed feit is, ik voel me stukken beter en straal dat ook uit.
Hi Pieter, je ex ging met een heel andere verwachting de relatie in dan jij. Zo dacht ze dat je na verloop van tijd wel in haar buurt zou gaan wonen en dat ze tegelijkertijd haar vrijheid kon bewaren. Dat lijkt me gezien het feit dat ze toch weer zou verhuizen, teveel gevraagd. Dat twee mensen elkaar een poos minder vaak kunnen zien hoeft geen bezwaar te zijn. Integendeel, het is de ultieme test om te zien of de relatie tegen een stootje kan. En of er echt liefde in het spel is, want je weet dat liefde altijd een weg vindt. Zelfs als de situatie hopeloos of bijna onmogelijk is. Jullie relatie redde het helaas niet. Ze verweet je verder dat je geen aandacht gaf wanneer zij dat nodig had, maar 'gedachten lezen' valt niet mee, dus ze had het zelf moeten aangeven wanneer ze het moeilijk had. Niet pas achteraf, nu je er niets meer aan kon doen. Uiteindelijk zal het leeftijdsverschil een te grote kloof zijn geweest. Ze is jong en wil 'van het leven genieten' (dat is vrijheid, toch? lol), terwijl jij al een heel stuk verder bent en waarschijnlijk meer toe aan vastigheid dan zij. Dat is ook het grote probleem van deze tijd: men wil ALLES. Een fantastische relatie, een berg vrijheid, een drukke studie, noem maar op. Maar 'alles' is onmogelijk. Uiteindelijk moet er toch gekozen worden of moeten er prioriteiten worden opgesteld. Zij heeft de relatie weggedaan, in haar beleving het meest logisch, want voor haar gevoel werd haar vrijheid beknot en ze had er toch amper tijd voor. Maar het is niet leuk dat jij vervolgens de zwarte piet kreeg toegeschoven. Hoe dan ook, ik begrijp goed dat het aan je vreet, omdat het gewoon onaf is. Ze was geemotioneerd, wat aangeeft dat ze wel om je geeft maar niet bij machte om de relatie op waarde te schatten. Eigenlijk is ze een slachtoffer van de moderne tijd… is er een minpuntje, oh weg ermee, onder het motto dat er 'een afstand tussen jullie was gegroeid'. De online blokkades zijn kwalijk, maar ook weer niet. Het duidt erop dat ze boos op je is, en boosheid is een vorm van verdriet. Het beste is dat je het nu even laat rusten en na een paar maanden ( kun je dat? ;) ) weer eens contact met haar opneemt. Het liefst per email, als dat niet kan via de telefoon. Wie niet waagt die niet wint… Ik hoop dat ze ooit tot inkeer komt. Sterkte, A.
De reden om bij mij weg te gaan was voor hem dat hij de aandacht en waardering mist die hij in het begin van de relatie wel voelde. Ik heb gezegd dat ik dat snap maar dat we daar aan kunnen werken. Hij geeft aan nog veel van me te houden en hij blijft voor me klaar staan wil me overal bij helpen. Ik weet niet goed wat ik moet doen ik ga kapot van verdriet snap niet waar ik met mij zelf heen moet en ben sinds zaterdag vijf kilo afgevallen omdat ik geen hap door mijn keel krijg.
Sommige paren hebben veel gezamenlijke tijd nodig. Ze versturen elkaar voortdurend berichten, telefoneren regelmatig en zouden het liefste elke vrije minuut met elkaar doorbrengen. Anderen vinden het prettiger elkaar enkele avonden per week te zien. Hoewel de wens naar gezamenlijke tijd varieert per persoon en per koppel, zijn toch veel mannen bang om in een relatie gepusht te worden. Ze denken dat hun relatie zoveel tijd in zal nemen dat ze geen tijd meer zullen hebben voor de activiteiten die zij zelf leuk vinden.
Er zijn me echter paar dingen opgevallen waarover ik me wel wat zorgen maak, namelijk dat ze in een week tijd ineens 5 mannelijke vrienden op Facebook heeft toegevoegd, allemaal tegen de late uren en sommige midden in de nacht. Ze zei echter dat er geen ander in het spel was, dus ja, ik geloof haar wel op het woord, maar dit vind ik toch wel wat vreemd, aangezien ze een nogal bescheiden persoonlijkheid heeft en best rustig is.
Het voelt allemaal zo tegenstrijdig… Is het zijn verstand tov zijn gevoel, hebben zijn ouders hier dan echt invloed op, zijn ze erbij betrokken? Nu ja als je weet dat zijn mama hem eens vertelde dat hij toch zeker met condoom moest vrijen (alsof ik me expres zwanger zou laten maken ofzo?) Als mijn moeder ons uitnodigt voor het ontbijt dan hoort hij daar automatisch bij, als zijn ouders vroegen om te komen ontbijten hadden ze het enkel op hem bedoeld…

Maar helaas, na een aantal erg leuke dates en leuke gesprekken via de app begon hij een beetje raar te doen. Hij reageerde weinig of reageerde kortaf. Ik had al zo’n idee dat er wat was. Ik probeerde ‘desperate’ te achterhalen wat er was; ik stuurde hem lieve briefjes en ik stuurde hem papjes (uhmmmm… ik denk dat je wel kunt stellen dat ik hem bestookte met appjes…oeps). 


Nu is hij er achter gekomen dat zij een naar persoon is en is hij klaar met haar. Ik kreeg hoop. Maar helaas wil hij mij ook niet meer. Het is nu 6 maanden uit. We wonen nog samen maar hij slaapt overal. Hij wil binnenkort spullen weghalen en op zichzelf zijn. Maar ik heb hem ook gezegd: klaar is klaar, dan verdwijn je uit mijn leven. Je bestaat niet meer voor me. Dat doet hem zeer.
Je zult in je leven nog honderden vrouwen tegenkomen. Het kan niet zo zijn dat je partner bij elke passerende vrouw angstig is dat je wegloopt. Is deze angst er toch dan zijn er grote issues met vertrouwen. Liefde is vertrouwen hebben. Niet omdat iemand zegt dat ie te vertrouwen is, maar omdat het wederzijds gevoeld en 'begrepen' wordt. Hoe ironisch dat ze jou niet vertrouwde, maar binnen enkele weken na de breuk al aantoonde dat haar betrouwbaarheid ver te zoeken is. Bekijk het eens zo? Sterkte, A.
Totdat ik er afgelopen week achter kwam dat ze sinds ze het uitmaakte al een ander had. Deze persoon is al voorgesteld aan de familie en die wisten het allemaal, behalve ik. Dit was natuurlijk een klap in mijn rug maar toch wil ik haar terug omdat het al die jaren zo mooi was. Ik zie dat ze er slecht uit ziet en het lijkt alsof ze in de war is. Al die tijd heeft ze haar spullen bij mij gelaten zoals het was. Nu ik hoorde van de ander heb ik haar verteld dat ze alles direct mee moest nemen en dat heeft ze gedaan met tranen en pijn. Ze kokhalste zelfs toen ze bij mij was. Het lijkt alsof ze in de war is maar ik kan geen grip op haar krijgen. Ze pakt niet mn hand die haar wil helpen en ik vind het moeilijk om haar zo te zien maar bedenk me gelijk dat ze avonden met plezier waarschijnlijk bij die ander doorbrengt. Ik kan daar niet tegen vechten, hoe graag ik het ook wil.
Uiteindelijk willen alle mannen seks. Sommige zijn puur uit op seks en sommige niet, maar uiteindelijk is seks heel belangrijk voor een man. Hij haalt een groot deel van zijn identiteit en zelfvertrouwen namelijk uit seks: Het feit dat hij in staat is om een vrouw geweldige seks te geven. Daardoor voelt hij zich meer man en vervolgens zelfverzekerder. Maar dat is niet het enige. Hij wil eigenlijk fantastische seks van een vrouw die een echte verovering is. En blijft! Het spelletje om hem te laten wachten op de seks kun je spelen, maar als je het ziet als een ‘ruil’ (commitment in ruil voor seks) dan zie je seks dus eigenlijk als betaalmiddel.
Na een week geen contact met ex te hebben gehad, stond hij opeens bij me voor de deur. Hij moest wat dingen in de buurt ophalen en kwam even een praatje maken. Bakkie koffie gedaan, en echt over van alles gekletst. Het was gewoon gezellig, en ik kreeg nog complimenten van hem over dat hij het zo leuk vindt om al die positieve berichten van mij op Facebook te lezen. Hij is blij dat het zo goed met me gaat!

Alweer even geleden dat ik je geschreven heb. 2 jaar geleden was de breuk tussen mij en T, wat gepaard ging met nare mails, nare verwijten, geen communicatie, naar negeergedrag in het openbaar (werkgerelateerd) etc en het vertrek van zijn kids naar het buitenland met hun moeder, want… hij had nog een relatie toen wij startten. Inmiddels heb ik een jaar geen contact meer met hem gehad. We waren nog wel vrienden op facebook en een paar maanden geleden heeft hij mij daar ook van verwijderd en zelfs geblokkeerd (want ik kon hem helemaal niet meer vinden). Omdat ik daar een naar gevoel bij had en ook omdat de tijden weer aanbreken dat ik hem werkgerelateerd weer ga zien heb ik hem gemaild. Het bleek dat hij weer was aangesproken door wederzijdse kennissen die hem hadden verteld dat ik allerlei vragen had gesteld over hem en zijn nieuwe vlam (die ik op foto's op FB had zien staan). Ik vroeg me af waarom hij dan zo heftig reageert om mij, want als hij zo gelukkig is met haar, wat kan hem het dan nog schelen wat er over mij wordt gezegd, maar goed, daar ging hij niet zo op in en hij benadrukte wel dat hij verder geen problemen met mij heeft en zelfs ook dat hij nog vaak terugdenkt aan onze fijne tijden. Hij noemde ook muziek van de reis waar we elkaar hebben ontmoet die hij regelmatig luistert. Best aparte uitspraken.
Vervolgens ga je geregeld met haar daten. Verzin leuke dingen en doe leuke dingen waar je altijd samen van genoten hebt. Jij organiseert het en jij bepaalt duidelijk waar en wanneer jullie samen dingen gaan doen. En praat tijdens die dates vooral veel met elkaar en probeer oud zeer op te lossen en elkaar echt te vergeven. En zorg er daarnaast absoluut voor dat jullie tevens veel plezier hebben samen. Maar blijf jezelf ervan weerhouden haar van dingen te overtuigen of jezelf voor alles te verontschuldigen.
volgende week starten we de echtscheiding via bemiddeling (iets waarvan ik denk dat als ik het overleef, de properste oplossing zal zijn). het uitspreken doet nog altijd iets kraken bij me. ik heb veel over me geleerd en ik besef dat ik tijdens de relatie een tekort aan verbinding gevoeld heb van haar kant en dat veel van mijn frustratie en ergernis daarvan kwamen. ik ben er ook van overtuigd dat mijn ex misschien heel hard gewild en geprobeerd heeft, maar het gewoon niet kan door iets uit haar verleden dat ze ooit zal moeten oplossen. verder probeer ik dat gerust te laten, omdat ik weet dat er daar enkel pijn en onbegrip wacht. als de therapeute er niet door raakte dan ik zeker ook niet. dus helaas ik ben ze kwijt…

Ik heb een relatie gehad van 4 jaar. Een hele fijne relatie.”, alleen durfde ik niet tegen haar te zeggen dat ik iets aan ons sexleven miste. Ook toen het uitkwam dat ik was vreemdgegaan en dat ze vroeg waatom ik het had gedaan durfse ik haar dat niet te zeggen. Nadat ze het een maand later uit had gemaakt brak ik emotioneel. Ik heb het haar verteld na een paar biertjes op een feestje waar we allebei waren. Drie dagen daarvoor had ze het uitgemaakt en bij mij viel pas deze avond het kwartje echt. Ik ga nu door een diep dal heen in mijn leven omdat veel van de vrienden die ik heb (3 daarvan niet) gezamelijke vrienden zijn die we veelal via haar kennen. Ik ben bang dat ik nu langzaam aan ook steeds minder door hen gevraagd wordt voor dingen die we daarvoor altijd met z’n allen deden. Verder zit ik ook nog vast in een soort illusie dat het misschien nog goedkomt tussen ons. Ik schrokf veel in een boekje over wat ik voor haar voel en hoe ik over de situatie van nu denk. Ik heb heel veel angst voor de toekomst. Ik heb al een paar sites gekeken over het terugkrijgen van je ex en ik wil dus ook graag geloven dat ik daar nog baat bij kan hebben. Ik weet verder niet wat ik nog moet typen. Ik voel me zo rot! Komt het nog goed?
Mijn ex weet dat we toen drie jaar samen zouden zijn. We hadden daarvoor ook de kaartjes gehaald, dus voor de breuk. Nu heeft hij ook laatst 2 kaartjes gehaald voor een concert op 19 oktober. Hij wilt daar samen heen gaan. We hadden het over die artiest voor de breuk gehad en dat we daar heen wilden. Ook vertelden hij mij dat hij graag naar een bepaalde band wilt met mij, hij stond er op. Ik vroeg herhaaldelijk echt? Steeds zei hij ja. Ik vond het raar dat hij dat zo ”beloofde”… 19 oktober wacht ik wel af. Kijken hoe we er beide voorstaan geldt ook voor 7 november (ex 3 jaar samen).
Wanneer je je ex terug wilt en hij of zij heeft inmiddels al weer een nieuwe partner, raak dan niet in paniek. De kans is groot dat het gaat om een zogeheten 'rebound relatie'. Dit is een relatie die is gebaseerd op het invullen van een leegte. Een leegte die zo akelig was dat het moest worden opgevuld met een nieuwe vlam. Zulke relaties, vaak ontstaan binnen korte tijd na een echt grote liefde, houden doorgaans geen stand. Het is ook mogelijk dat zelfs na maanden of jaren zo'n relatie opbloeit, omdat het gevoel van liefde op zich wordt gemist. En als de 'one and only' niet voor handen is, dan maar een pseudo vriend of vriendinnetje, om het gemis op te heffen. Krijg je te horen dat je ex er met een nieuwe vandoor is en je krijgt hem/haar te spreken dan is een gelukwens de enig juiste uitspraak. Dit zal bij je ex tot grote verwarring leiden, omdat het in strijd is met de wens je ex terug te willen. En dat maakt je per direct weer aantrekkelijk. Want onthoud: Wat iemand niet kan krijgen, wordt mettertijd steeds aanlokkelijker.
Mijn relatie is verbroken. Dit kwam doordat mijn ex onverschillig deed. Mijn ex heeft er altijd moeite mee gehad dat ik van opleiding ben gaan wisselen. Ik volg nu een opleiding en hij heeft er de vertrouwen niet in dat ik het haal. Doordat hij veel waarde hechte aan mijn opleiding heb ik hem geblokkeerd op whatsapp en heb ik gezegd dat ik helemaal geen vertrouwen meer op hem heb. Hij had geen stabiel gedrag. Maar ik mis hem heel erg en ik wil hem terug. Ik heb geen idee wat ik zou moeten doen en hoe het zou moeten aanpakken. Op dit moment heeft hij mij ook geblokkeerd. We zien elkaar nooit. Wel zijn onze scholen naast elkaar.
Vorige week hadden ik en me ex ruzie we hadden het uitgepraat maar toen ik de volgende dag wakker werd begon ie droog te praten dus ik vroeg wat er was en hij zij dat ie geen gevoelens meer had en dat ie dat al een week wist maar het weekend was alles nog normaal en goed dus ik vroeg of ie met de tijd wou proberen en het enige wat ik krijg het komt nooit meer goed toen ik zei miss komt het ooit terug was het ik wil het niet de reden die daarvoor was was dat hij geen realtie meer wilde het kan tog niet zo zijn dat gevoelens opeens helemaal weg zijn zonder een goede reden wat denken jullie?
Met dit verhaal wil ik zeggen: achter je ex aangaan en "vechten" voor je ex zou ik niet doen als je ex laat merken dat je niks voor hem of haar bent (als je je ex een tweede kans hebt gegeven en hij/zij heeft deze verneukt dan moet je echt helemaal stoppen met moeite doen! Want je leest toch ook niet keer op keer hetzelfde boek met een slecht eind als je dat weet?) Ik ben er zelf achtergekomen dat ik niks voor mijn ex beteken omdat ik dit heb gevraagd aan hem (terwijl ik altijd dacht van wel) dus voor iedereen. Ik weet dat het heel moeilijk is om je ex te laten gaan en dat je heel erg veel verdriet hebt hierdoor maar laat juist zien dat je veel zelfvertrouwen hebt en laat je niet kleineren door je ex! Dat is juist wat je ex wil. Gewoon schijt hebben aan je ex, je moet proberen gelukkig te zijn zonder! Je kan jezelf veranderen voor iemand anders maar waarom zou je dat doen? Als iemand echt om je geeft dan accepteert diegene jou om hoe je bent, probeer niet iemand anders te zijn dan wie je echt bent want je kan niet je hele leven lang een masker dragen. In je leven zal je ooit iemand ontmoeten die zo blij is dat je op deze wereld bestaat. Ik hoop echt dat jullie allemaal over jullie liefdesverdriet heen komen! Ik heb het zelf ook maar ik probeer te denken aan alle dingen die me ex me heeft geflikt en geloof mij maar dat helpt heel erg om niet meer verliefd op je ex te zijn! En mijn laatste tip is: ga veel afspreken met je vrienden, afleiding is heel fijn! Reactie infoteur, 07-02-2016
Eind 2011 begin 2012 was ze het zat ze wist niet wat ze wilde en maakte het uit. Ik was kapot, echt gebroken. Me toekomst viel in duigen. We hadden al eerder plannen gehad om samen te wonen enzovoorts, maar ze was er nog niet aan toe, maar het zat er echt in. We hebben wel al die 3 jaar bijna continu bij elkaar geslapen, de ene week bij mijn ouders de andere week bij haar. Maar het was dus over, ze leerde al vrij snel iemand anders kennen waardoor ik me nog minderwaardiger voelde. Ik heb ook wat ‘gescharrelt’ met vrouwtjes. En in de zomer van 2012 ( we hadden al die tijd wel enigszins contact gehouden via whatsapp) vertelde ze oppeens dat ze dood ongelukkig was omdat ze mij niet kwijt wilde raken. Ik was in de buurt en gingbij haar langs, ik was net zo goed als over haar heen en ik trapte er weer in. In de oude gevoelens.
Hi P., is er eenmaal een echtscheiding, dan is de kans om je ex terug te krijgen gedaald tot vrijwel nul. Het komt wel vaak voor dat er spijt is na een scheiding, maar trots weerhoudt mensen ervan om dit toe te geven. Men houdt dan stellig vast aan het idee dat een echtscheiding het allerbeste is, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Je bent met de verwerking van alles nog niet zo ver dat je haar ook geestelijk kan loslaten. En als je voelt dat de partner een fout heeft begaan, kun je levenslang met die gedachte worstelen. Probeer uit alle macht te begrijpen waarom ze die scheiding wil, en doe een poging het te rechtvaardigen. Misschien heeft ze wel groot gelijk?! ;) Sterkte, A.
Ik vraag mij werkelijk waar wel eens af waar jij je zo druk om maakt? Ik lees ten eerste nooit iets van jou verder en dus vraag ik mijn af waarom jij in hemelsnaam mijn verhalen leest als het je zo stoort? Ik ben hier maanden niet meer geweest en ja ik kom nog even mijn verhaal doen hoe het nu is. Zoals je misschien gelezen hebt gaat het met mij en dankzij Astrid haar stimulatie prima. Ja en de een verwerkt iets in een maand en een ander doet daar een jaar over, so what? Eindelijk na een heftige relatie met een Borderliner met een indentiteitsstoornis wat mij enorm veel energie (heeft) (ge)kost, voel ik mij beter en laat ik dat niet de grond in stampen door jouw kritiek. En ik weet niet of je de huisregels hebt gelezen maar een individu zwart maken is verboden. Reactie infoteur, 19-09-2012
Ook heb ik mijn ex aangesproken op het feit dat ze zo vreemd deed over mijn babyfoto etc etc. Ze heeft hier erg veel last van gehad en gaf mij dit terug als feedback, dat ik matjes overkwam nadat ik dit gezegd zou hebben. Het deed haar wat. Ik zie nu dat zij de macht in handen heeft en dat irriteert mij enorm, dus ik trek mij steeds verder terug in mijn schulp.
Na een relatie van 13 jaar en een huwelijk van bijna 9 jaar is er een einde gekomen aan een bewogen tijd. Veel gebeurt, Waaronder periodes van uit elkaar, maar dat is toch anders dan echt uit elkaar (scheiden)We hebben het beide ontzettend moeilijk met het zonder elkaar leven en missen ons familie gevoel, het samen zijn met onze kinderen is opeens zo waardevol!

Ik heb voor 2 jaar terug mijn ware liefde ontmoet, en we kregen ook een relatie. Maar na 2 maanden zei ze dat het gevoel weg is. Ik verwijt me hier nog steeds over. Bij mij is het gevoel nog steeds sterk, als ik al een foto van haar zie raakt me buik op overtoeren. Nu is mijn vraag, kan ik haar, na 2 jaar, nog terug krijgen? Ik heb wel het idee dat ze nog van me houdt, maar hoe krijg ik haar terug?
Goeiavond iedereen, Vorig jaar ben ik een aantal keren op deze site geweest. Mijn man had mij toen verlaten voor een ander, een impulsieve zet. Ondertussen is hij bijna 10 maanden terug en alles loop vlotjes. Ik wou via deze weg toch even iedereen een beetje steun geven en zeggen dat je niet mag opgeven. De tips die ik hier gekregen heb, hebben zeker geholpen. Jullie hebben t volgende mss al veel gehoord maar het klopt wel. Als iets voor je voorbestemd is, komt t terug. Zoniet, is hij of zij niet de ware. Zeker niet pushen, heel belangrijk. Vanaf t moment dat je hen loslaat, zijn ze daar. Iedereen veel sterkte en kop op. T komt sowieso goed, met of zonder ex. Reactie infoteur, 13-04-2012
Wraak is zoet. En zeker waar het jouw overspelige en bedriegende ex betreft. Al die tijd leefde jij in een waan. Je dacht dat jullie het goed hadden samen en je was je van geen kwaad bewust. En waarom zou je ook? Jij was volledig geïnvesteerd in jullie relatie en in je ex-partner. Je had het volste vertrouwen in hem/haar en was ervan overtuigd dat jullie relatie nog lang zou voortduren.
Echter op 11 juli 2011 ontmoette ik iemand waar ik toch wel van onder de indruk was, al dacht ik lang dat ze te hoog gegrepen was voor mij… (ze is zo'n plaatje om te zien). In t begin liep t voor geen meter en was ik alleen met mezelf bezig… Haar vader overleed op 20 oktober 2011 ( de mijne op 16 maart 2011) en ik deed maar wat, was er niet echt voor haar… zocht ook nog steeds spanning… en ben 2x de fout in gegaan (waar ze achter kwam, maar t dreef ons niet uit elkaar). In november / december 2011 heb ik mijn spullen gepakt en ben weggegaan… iets wat haar veel pijn deed. Maar ze liet me niet los…

Afgelopen zondag na een wedstrijd gespeeld te hebben, had ik afgesproken met mijn ex om daarna naar mijn huis te gaan. Ik belde haar om te vragen of ik haar kon ophalen alleen reageerde zij hier kortaf en eenmaal bij haar aangekomen moest ik nog een tijdje op haar wachten. Ik was hierdoor geërgerd en dit monde uit in een ruzie bij mij thuis. Ik ben van kleins af aan al iemand die erg driftig kan zijn en veel van mijn woede opkropt wat af en toe een explosie van agressie kan hebben tot gevolg. Dit was die dag ook het geval en heb haar gevraagd naar huis te gaan. Dit was voor haar de druppel en heeft het toen uitgemaakt. Achteraf natuurlijk ontzettend veel spijt van gehad en gevraagd of zij mij hiervoor kon vergeven maar het was voor haar al te laat. In de dagen erna nog wel redelijk veel contact gehad en heb mede door de adviezen op deze site geprobeerd het te laten rusten, niet wanhopig over te komen of een vingertje naar haar te wijzen. Ze vertelde dat onze ambities en ontwikkeling teveel van elkaar verschillen en dat ze daar veel stress van ondervond. Ondanks dat alles in een lift zat en ik vond dat ik zelf ook goeie stappen had gezet in de goede richting was dit voor haar niet genoeg. Het verliefdheids gevoel is bij haar nog duidelijk aanwezig en maakt zich druk om wat ik doe. Ik probeer het zoveel mogelijk te laten rusten en niet elke keer alles oprakelen of uit mijzelf een berichtje te sturen. Alle berichtjes komen van haar kant waarin ze zegt dat ze alles mist maar dat het niet verder gaat zo. Dat ik niet kan veranderen hoe ik ben en dat het niet botert tussen ons als we toch besluiten verder te gaan. Ik heb zelf mijn beste beentje voor gezet om toch mijn situatie te veranderen in een positieve manier. Ondanks de kleine ruzies/discussies op zijn tijd was het altijd zeer gezellig en konden wel weken met elkaar onder 1 dak leven zonder dat wij aan elkaar gingen ergeren. Ookal heb ik niet alles goed gedaan en dat besef ik mijzelf ook vind ik het raar dat ze zegt dat het niet botert tussen ons.
Ik heb het bijna een jaar met mijn ex gehad. Hij maakte het twee weken terug uit; Hij had het te druk met werk, zat niet lekker in zijn vel & kon mijn 'gezeur' er niet bij hebben. Ik neem het mijzelf ontzettend kwalijk dat ik vaak bleef doorvragen waarom hij niet kon, terwijl hij van beroep altijd pas rond twaalf uur 's nachts thuis kan zijn... Hij heeft geen gevoel meer, wil geen relatie & is ook nog niet toe aan een goed gesprek. Hij heeft onderhand in dronken buien al met twee anderen gezoend (en misschien nog wel meer wat ik niet weet). Zijn spullen die hier nog liggen, haalt hij nog steeds niet op en op Facebook heeft hij al onze foto's nog staan. Als ik hem spreek zegt hij dat hij me niet mist, maar juist heel veel uitgaat en drinkt om maar niet thuis te zitten en zichzelf gek te maken. Hij wil ruimte & rust... Ik wil hem dit geven, maar voor mij duurt één dag al vijf weken. Ik wil hem zo graag terug, ik hou nog zo ontzettend veel van hem... Zou het helpen, als ik nu pas begin september weer contact opneem met hem?
Alle 'tactieken om te vermijden' heb ik gelijk toegepast. Ze is 2 maanden geleden vertrokken en woont met onze dochter van 22 jaar (die daar al woonde) bij haar ouders. Ik woon met onze zoon van 16 jaar in ons koophuis waar overwaarde op zit. Ze komt regelmatig langs en we verwijten elkaar niets en we gunnen elkaar het allerbeste. 2 maanden geleden heb ik (volgens de tactiek) aangegeven dat ik geen contact zal zoeken wat me moeilijk afgaat omdat zij kan komen en gaan wanneer zij wil het is immers ons huis en ik woon hier met onze zoon. In de 2 maanden heb ik in eerste instantie alle fouten bij mezelf gezocht en ingezien dat ik fouten heb gemaakt ik wil voor mezelf precies weten waar mijn tekortkomingen liggen en hoe ik deze kan veranderen of verbeteren. Ik bezef ook dat ze in onze relatie nooit heeft aangegeven wat ze verwachte of anders wilde ik begrijp ook dat je dit misschien helemaal niet zo makkelijk is! Ook ik heb dit nooit aangegeven. Ze laat wel duidelijk voelen dat ze niet verder met mij wil. Een aantal dagen geleden vroeg of ze kon aangeven wat er in ons huwelijk mis is gegaan wat ze anders had gewild hoe nu verder te gaan en hoe zij zich voeld. Ze kon alleen maar zeggen dat ze zich leeg en ongelukkig voelde ze huilde ik gaf haar een knuffel en gaf aan dat ze zich moet laten inschrijven voor een woning. Ook gaf ik aan we ons huis met gemengde gevoelens moet verkopen op het moment dat zij gesetteld is ze heeft recht op haar deel! Daarnaast gaf ik aan dat ik mogelijk mijn baan ga verliezen en dat het huis geen belemmering voor mij moet zijn om ergens anders een nieuw leven op te bouwen. Ik gaf aan dat in ze keuzes moet maken op basis van haar gevoel. Ze heeft hier over nagedacht ze wil omdat ze een laag inkomen heeft meer uren werken zodat ze geen alimentatie van mij hoeft (wil) ook gaf ze aan dat ze zich misschien bij haar ouders wil laten inschrijven (haar ouders zijn op leeftijd en wonen 1 km van ons huis in een prettige buurt) ook gaf ze aan dat ze niet aan de slechte tijd wil denken en alleen aan de leuke tijd die we gehad hebben ze had ook haar ring afgedaan (auw). Ook wil ze niet dat we als we uit elkaar gaan we het huis verkopen dit omdat het een slechte tijd is om te verkopen de woonlasten voor mij laag zijn en omdat ze graag wil dat onze kinderen zowel makkelijk bij mij als bij haar terecht kunnen. Ik gaf aan dat wat als ik er nog 10 jaar in blijf wonen of ooit een andere relatie begin! Ze vond dit geen probleem? Ook gaf ze aan dat ze niets op papier hoeft wat betref onze omgang met onze zoon en de verdeling van de inboedel. Ze vertouwd me hier volledig in. Ik denk dat dit een beetje aangeeft hoe we met elkaar om gaan en hoeveel ze om mij geeft en dit maakt het voor mij juist extra moeilijk hoe ik moet stoppen van haar te houden! Gaat mij dit uberhaubt op deze manier lukken? Nogmaals ze kan niet tegen verandering ze kan moeilijk vergeven en heeft maar 1 vriendin die onlangs is gescheiden waar ze mee kan praten ze heeft niets met 'papier' werk ze zet zich af tegen computers en mobieltjes kortom ze wil het liefste dat alles bij het oude blijft. Ze haalt nog wekelijks de boodschappen en ze neemt dan altijd iets extra`s mee. Ik weet niet of ik handel uit behoefte of uit liefde. Het enige wat ik weet is dat ik van haar hou en dat zij om mij geeft en me volledig vertrouwd! De ene kant wil ik cold turkey ik ben keihard (mishandeld in mijn jeugd en toen ik 9 jaar was mijn vader verloren) voor mezelf en aan de andere kant wil ik er voor haar zijn (geen liefde van beide ouders gehad!) en haar niet laten vallen! Handeld zij uit schuldgevoel uit angst uit waardering of uit liefde? Een heel verhaal Astrid begrijp je mijn dilemma? Ik wil de juiste keuzes maken ze zullen invloed hebben op de rest van mijn leven en het leven van mijn gezin.
Ik heb een korte verkenings relatie gehad van 3 maanden met een winkel medewerkster. Eerst veel mail contact daarna veel app contact. Maar toen we e-mailcontact kregen, had zij nog een relatie met een andere man die ze aan het beëindigen was. Daarna is ze te snel met mij gaan daten en de laatste maand zijn we erg intiem geweest. Maar op een gegeven moment liep haar emmertje over, het was te veel.

Het voelt allemaal zo tegenstrijdig… Is het zijn verstand tov zijn gevoel, hebben zijn ouders hier dan echt invloed op, zijn ze erbij betrokken? Nu ja als je weet dat zijn mama hem eens vertelde dat hij toch zeker met condoom moest vrijen (alsof ik me expres zwanger zou laten maken ofzo?) Als mijn moeder ons uitnodigt voor het ontbijt dan hoort hij daar automatisch bij, als zijn ouders vroegen om te komen ontbijten hadden ze het enkel op hem bedoeld…

Wat moet ik nu doen? Hem compleet loslaten en geen contact meer zoeken en hem zijn probleem alleen op laten lossen of moet ik naar mijn hart luisteren en hem steunen? Ik begrijp dat hij ruimte nodig heeft en die wil ik hem ook wel geven, maar ik mis mijn droomvent zo en het doet me zo’n verdriet om hem zo vechtend met hemzelf te zien (heel moeilijk om iemand waarvan je houdt te zien vechten!!…). Hij zegt ook dat hij mij mist en dat er zo’n verdriet om heeft dat het niet lukt zich open te stellen, maar dat hij nu antwoorden wil waarom hij dat elke keer doet… zelfs bij zijn droomvrouw (zijn woorden).
Een ex terugwinnen kost nu eenmaal veel tijd en veel geduld. Het kan voor jou gevoel erg lang duren, maar voor je ex kan dat in zijn of haar beleving heel anders zijn. Geef jezelf dus ook de tijd. Om de tijd te doden zorg je dat je een plan maakt om de komende tijd door te komen, zodat je niet continu in de verleiding komt om je ex berichtjes te sturen en in het ergste geval wanhopig te gaan stalken.
Het is nu een paar dagen uit tussen mij en mijn ex, niet omdat we niet van elkaar houden, maar omdat hij vrijheid wil (uitgaan, op zichzelf wonen, vrienden gaan voor alles) en ik wil graag samenwonen en meer liefde en aandacht van hem. Dit begon steeds meer te botsen en we hebben met pijn in ons hart afscheid genomen. Hij heeft nu aangegeven dat hij voorlopig geen contact wil, en daar heb ik me bij neergelegd al is dat moeilijk. Voor mij is het zo raar dat dit een einde is terwijl we zo gek op elkaar zijn. Denken jullie dat er nog hoop is voor onze relatie om opnieuw te beginnen? Aan 1 kant denk ik dat hij nu van zn vrijheid gaat genieten maar er over een paar weken achter komt wat hij mist, maar aan de andere kant ben ik bang dat hij het wel goed vind zo. Ik hoor dat hij veel over me praat, heel benieuwd is hoe het met me gaat, en het zo vreselijk voor me vindt hoe verdrietig ik ben. Dit zijn wel goede tekenen toch?

Ik dacht dat ik altijd de verkeerde tegen kwam. Gevalletje “ik ben een detail vergeten te noemen van 1.70 meter hoog” (vriendin cq getrouwd). Dat was mijn eerste geluk. En tweede. Mijn derde geluk was een psychisch gestoorde kerel die nog even ongewenst bleef plakken. (Lees half stalken) Daarna kwam gevalletje bindingsangst. En hoewel hij echt een leuke man was stond ons zo veel in de weg dat een relatie dat niet aan kon. Nu zijn we wel nog bevriend en op vriendschappelijke basis kunnen we prima verder. Hij blijft een leuk persoon alleen is een relatie voor ons niet weggelegd.


Voor we op vakantie vertrokken heeft ze mij bedrogen, ze werd verliefd op een andere man. Ze ging zogezegd eten met collega's maar ze was bij een andere man terwijl ik op de kleinste zat te passen thuis. Ik ben erachter gekomen en heb haar ermee geconfronteerd. Ik wou niet mee op verlof en ze begon te wenen, dat ze mij geen pijn wou doen, dat ze niet weet of ze mij als man of vriend zag enz. Ik wou in begin niet mee maar na een discussie wouden we onszelf nog een kans geven. Op verlof ging het in begin goed, ze kreeg berichten van die andere waar ze op antwoordde en heb haar gezegd dat ze daar onmiddellijk mee moest stoppen. Heeft ze ook gedaan. Na een paar dagen is haar vader tegen mij uitgevlogen en hij heeft me bedreigd, we zijn vroeger uit vakantie teruggekomen. Er was een kleine afstand tussen haar vader en mij. Hij wou niets met ons ondernemen en ik voelde dat er iets scheelde. Hij vloog tegen mij uit en zei dat hij problemen had met zijn prostaat en het daarom was dat hij geen lange afstanden kon doen. Heb hem gezegd dat ik dat niet wist en als hij mij dat had gezegd, dat ik daar zeker rekening mee had gehouden. Mij stoorde het niet dat hij erbij was of niet. Vroeg nog of hij niet gelukkig was dat iemand voor zijn dochter en kleinkind wou zorgen en dat dat niet genoeg was. Enkel ja op geantwoord. Mijn ex zei dat het beter voor mij was om uit het huis te vertrekken. Bij aankomst in ben ik uit het huis vertrokken, wou natuurlijk geen problemen.
Ze woont nu thuis bij haar moeder. En heeft ze er een punt achter gezet. Na 3 weken geen contact heb ik haar gesproken over koetjes en kalfjes en ook vragen naar mij. Ze lachte en ik maakte een compliment en toen werd ze verlegen ik vroeg of ik haar een mail mocht sturen toen zij ze als jij je er goed bij voelt moet je dat doen. Ik heb het luchtig gehouden.

Dit artikel is onderverdeeld in 5 stappen. Dat heb ik gedaan zodat je een stap voor stap manier hebt om te volgen om zo je ex terug te winnen. Het is dan ook belangerijk om een plan te hebben om te volgen, want na een" break-up" heb je meestal pijn, ben je emotioneel uitgeput en vooral, in de war. En tijdens deze staat van verwarring,  ben je gebonden om veel fouten te maken die eigenlijk je kansen om weer bij elkaar te komen drastisch verminderen.
Het telefoongebruik komt voort uit dat ik altijd bezig ben het anderen naar de zin te maken en niet aan mezelf of haar denk. Ik heb haar onbewust niet de aandacht en waardering gegeven die ze hoort te krijgen. Het zijn veelal collega's die 's avonds nog aan het werk zijn en dan mijn hulp vragen als ze iets niet snappen met een applicatie of wat dan ook. Maar ook vrienden en kennissen weten me te vinden. Dit moet ook echt anders en daarvoor heb ik inmiddels eerste gesprek met mijn baas voor gehad. Daar moeten afspraken over gemaakt worden.

ik ben sinds gisteren gedumpt door me vriendin omdat ze niet meer echt van me hield en ze miste me niet meer nadat we elkaar lang niet gezien hadden. Ik kwam gister bij haar huis aan en ze was nog niet thuis en ik wachte daar op haar. ik had al een naar voor gevoel dat ze het uit wou maken. maar toen ze eindelijk thuis was zei ik: wat is je beslissing? gaat het uit of wil je het nog proberen? ze zei: ik wil het nog wel proberen. ik was helemaal happy tot dan... ik xat naast haar op de bank en ze begon ineens te huilen. ze wist niet welke beslissing ze moest maken. uitmaken of verdergaan. uiteindelijk zei ik:"je maakt nu een keuze anders doe ik het. uiteindelijk maakte ze het uit en ik was echt f*cking verdrietig. het is nu een dag uit en heb me expres ziek gemeld voor school want we zitten op de zelfde school. het is de 2de keer dat het uit is gegaan. Maar ik wil dr terug want ik hou nog steeds super veel van haar! HELP wat moet ik doen om haar terug te krijgen?
×