We hebben het allemaal wel eens meegemaakt: Je ontmoet een man waar je helemaal into bent. Maar helaas kom je er vrij snel achter dat hij niet hetzelfde voelt voor jou. Je besluit om hem te laten gaan. Vervolgens komt hij weer terug op het moment dat jij eindelijk over hem heen bent. Hij kan je ergens niet laten gaan, terwijl hij geen relatie met je wil. En er is een reden waarom hij dat doet.

Ik ga een korte tijd met een meid om waar ik graag een relatie mee zou willen maar zij ziet dat (voorlopig) nog niet zitten en wilt eigenlijk alleen maar sex.. Ze zegt dat ze me lief, knap en heerlijk vind (om sex mee te hebben). “By the way” ik ben een man van 1.70m en zeer onzeker, zij daarentegen is 1.87 en vind dat ik niet zo onzeker moet zijn…(jij had t over een verhaal over sterke genen, natuurlijke selectie) die mening deel ik dus ook! Daarvoor die onzekerheid. Dus jij zegt dat jouw verhaal mij zal helpen?
Tuurlijk, iedereen is er wel eens klaar mee, mannen! Ma ja, we kunnen het niet laten, de ups zijn als het goed is net zo waardevol als de downs waardeloos. Liefde en intimiteit van een kind is anders dan van een man, ik zou niet zonder kunnen. Ben er wel soms klaar mee, maar besef dat dat een fase is…gewoon inderdaad blij zijn met jezelf, een gelukkig leven hebben zonder man en kijken wat er op je pad komt. Sluit je niet af, ooit is het iemand die wel hetzelfde zoekt als jij. Tip: kijk eens op mannengeheim.nl, dan zie je hoe je het gedrag van mannen beter kan interpreteren…vreemde wezens 😉

Ondertussen werd ze geopereerd, haar verjaardag kwam ook nog niks gestuurd, maar zag wel dat ze na een dag na de verjaardag me ging verwijderen uit haar lijst maar zag wel dat ze voor de operatie ging daten. 2 maanden later deed ik of ik niks wist en ging haar opzoeken op haar werk en vroeg uitleg weer en ze deed of ze nog geen vriend had. maar later in de gesprek zei ik ook heb gehoord dat je nieuwe vriend hebt en toen zei ze me ouders weten het we zijn verloofd. Ik weet heel graag van haar dat ze wou trouwen. Ze is heel eigenwijs type en nog niet wijs p haar leeftijd 30 jaar nu. en die vriend is pas 24 sowieso dat verhouding klopt niet. en iedereen weet dat ze helemaal gek van me was ze deed ook alles voor me en ik ook voor haar alleen toen haar moeder me schuld hoorde voelde ik me machteloos ze proberen van alle kant haar weg te krijgen van me niet dat ik op ik ging tot dat de eerste ruzie in ons relatie (21-10). ging ook op (31-01) verhaal halen bij haar verloofde, dag later werd cokesnuiver genoemd wegens me ogen vermoeid ik slaapde heel weinig en ondertussen 15 kilo afgevallen in 2 mnden. wat ik wel snap hun reactie maar dat ze uberhaupt d8 dat ik kan snuiven van aards ben ik heel rustig drink ook niet eens coco cola omdat ik best geef om me gezondheid. Nu heb ik 9 mnd met rust gelaten niet in de buurt gekomen helemaal nada. want eerst ze deed heel loconiek als ik contact zocht heel dramatsch boos en ze ging keertje wegrennen terwijl ik alleen wou praten. Nog steeds heb ik de behoefte om te praten voel me genaaid want het is niet waar wat de andere zeiden dat ik haar aan de lijn ging houden en dat ik met haar omging voor haar geld. alleen zei ze wel wat bij mij nog elke dag rinkelt toen ze mail ging sturen van we zijn met vrede uit elkaar ik weet dat je een goede hart hebt. ben ik haar nu definitief verloren of zit er nog een klein kansje! Reactie infoteur, 07-11-2012


Mijn ex heeft het gisteren uitgemaakt hij zei al eerder dat hij nooit verliefd was maar dat dat niet uitmaken, hier baalde ik al erg van omdat ik wel heel verliefd ben. Ik wil hem echt heel graag terug maar hij zegt dat hij wat miste en niet van de relatie kon genieten,betekend dit dat het echt kansloos is om hem ooit nog terug te krijgen? We hadden langer dan een jaar en wil hem echt niet kwijt hij is echt alles voor me, kan iemand me helpen? Heb geen geld voor dure ebooks helaas dus hoop dat iemand me zo kan helpen X
Ik weet dat een ex terugkrijgen meestal het uitstellen van verdriet is omdat dingen waar je destijds tegenaan bent gelopen waarschijnlijk weer terug zullen komen. Nu is het in mijn situatie zo dat mijn, inmiddels, ex in een periode van 3 dagen twijfels kreeg over de relatie. Gister nog twijfelde ze om al dan niet door te gaan en voelde zich hier rot over, vandaag heeft ze de knoop doorgehakt en is het over. Voor mij komt dit als een donderslag bij heldere hemel, ze wilde vorige week nog samen een vakantie boeken voor over een paar maanden en ineens… niets meer. Ik weet van mezelf dat ik een ongelofelijke betweter ben en dus denk ik te weten dat mijn situatie anders is dan anderen, zij een fout heeft gemaakt, en wel spijt krijgt. Heb vandaag beredeneert waarom ik denk dat de relatie nog voldoende fundament heeft maar uiteindelijke vrede gehad met haar besluit. Heb haar weggebracht en aangegeven dat het voorlopig beter is geen contact te hebben. Ik ben er meer dan ondersteboven van en heb een ongelofelijk leeg gevoel wat alleen maar weg kan door tijd of door haar… maar als zij het is die terugkomt hoe moeilijk is het dan om verder te gaan… Sorry dit zijn mijn gedachtes hardop en weet niet waar ik dit anders kwijt kan dan op dit soort sites. Reactie infoteur, 05-02-2016
Ze gaf aan dat ze spullen van me had en dat wilde langsbrengen, maar tot op heden is ze niet meer langs geweest. Vanuit een opwelling heb ik haar toen een email gestuurd (omdat ik niets meer van haar hoorde) waarin ik aangaf dat het beter is dat we voor nu geen contact meer moeten hebben en dat ze maar zelf moet uitmaken of ze mijn spullen ging weggooien of bewaarde, omdat ik me niet kan focussen op de nieuwe weg die ik ingeslagen ben. Nu heb ik in de mail ook aangegeven dat ik iemand heb leren kennen waarmee ik aan het daten ben (wat helemaal niet waar is). Toen kreeg ik weer een reactie van haar en wist ik effe niet meer wat ik moest doen. Ik heb toen besloten om haar te bellen en toen heb ik met haar een uur lang gesproken en ze gaf aan dat het haar enorm pijn deed om te weten dat ik iemand anders heb leren kennen omdat nu iemand anders de persoon heeft die ze altijd wilde hebben, wat ik eigenlijk niet snap omdat ze nu al een tijd een nieuwe vriend heeft. Ze gaf ook aan dat alles wat er vanaf het begin tussen ons is gebeurd dat ze dat nooit heeft kunnen loslaten, vergeten en vergeven en dat ze daar ook met haar nieuwe vriend over praat. Maar goed ze had mijn spullen nog bewaard zodat ze dat terug kon geven op het moment dat ik daar klaar voor was. Alsnog samen besloten dat ze dan binnenkort de spullen komt brengen maar tot op heden nog steeds niets van haar gehoord…
Hi David, je stelt een boel vragen waar steeds hetzelfde antwoord voor geldt: je ex was veel te jong om zich definitief aan jou te binden. 'Gevoel weg' is een onvolwassen uiting van iemand die duidelijk niet begrijpt dat verliefdheid altijd kortdurend is en overgaat in iets diepers. Bij haar is dat - als we haar moeten geloven - nooit gebeurd, en helaas moet je dan ook de conclusie trekken dat ze dat ook niet wilde laten gebeuren. Geen liefde, want dat zou vastigheid betekenen, en daar had ze vanaf het begin al geen zin in. Verliefdheid heeft haar geleid tot een relatie met jou, maar waar jij qua leeftijd al veel verder bent, moest zij alles nog ontdekken terwijl haar vrijheidsdrang zelfs nog moest beginnen. En dat vertaalde zich terug in haar omgang met vriendinnen, vakanties met anderen, constant online, jou zelfs niet missen en de melding dat ze geen gevoel meer voor je heeft. Kortom, ze heeft alles uit de kast getrokken om de relatie te breken. En het is haar gelukt, hoe onbewust het misschien ook ging. Het leeftijdsverschil heeft jullie de das omgedaan, en ik denk niet dat er op korte termijn herstel in zit. Dit meisje wil zich niet binden omdat ze 'nog van het leven wil genieten', alsof binding betekent dat het Grote Genieten voorbij is. Jammer, maar je kunt dit verder niet forceren. Jullie relatie kwam te vroeg en nu is het te laat. Hoe ironisch! Wel kun je na een hoop maanden nog eens contact opnemen om te vragen hoe het gaat. Vrouwen kunnen dit best waarderen, en je opent dan in elk geval de weg naar een mogelijke verzoening op heel lange termijn. Want eerst moet je ex door die - tamelijk puberale - fase heen voordat ze zich durft te settelen. Wil je haar per se terug, dan is dit helaas de enige manier, maar als ik jou was zou ik niet al te veel hopen. Sterkte, A.
Hi Jannes, een relatie op te jonge leeftijd houdt altijd wel dit risico in. Want op een bepaald punt sta je voor toekomstplannen, die bij een gezonde relatie ook automatisch worden gemaakt. Bij jullie was er juist het omgekeerde, ze holde weg voor vastigheid, zekerheid en veiligheid. Om weer de spanning van verliefdheid te kunnen voelen. Niet alleen zij is kwetsend bezig geweest, ook haar vriend is geen zuivere koffie als hij van jouw bestaan afwist. Het is verleidelijk voor je om er bovenop te blijven zitten, maar het zal niets opleveren. In deze omstandigheid is er voor haar geen mogelijkheid om jou te missen. Haar mand is al vol! Daarom zul je minstens enkele maanden in acht moeten nemen en er in de tussentijd hard over moeten denken of je haar eigenlijk wel terug wilt. Groetjes, A.
Hi Hoopvol, het is duidelijk dat hij wel degelijk met gevoel voor jou rondloopt, een goed teken. Je conclusies lijken mij dus juist. Het is enkel die stomme geldzaak die er tussen staat, waardoor hij met zijn houding geen raad weet. Hij voelt aan dat de verstandhouding scheef is, en dat hij daar de oorzaak van is. Gelukkig begrijpt hij dat dit opgelost moet worden, en wel zo snel mogelijk. Daar werkt hij aan. Nogmaals, als de eindbetaling in zicht is kun je hem voorstellen dit te vieren! :) Groetjes, A.
Hi Ano, het verhaal rammelt van de tegenstrijdigheden. Je ex zegt dat haar gevoel voor jou weg is, maar vervolgens om jou huilen bewijst het absolute tegendeel. 'Niet meer verliefd' is ook al zo'n opmerking bedoeld om je mond te snoeren, maar iedereen met enig verstand weet dat verliefdheid eerder vroeg dan laat vanzelf overgaat. Het is dan ook geen fundament voor een succesvolle relatie, en ook geen excuus om een relatie te stoppen. Haar kritiek op je karakter is hard, maar gemakkelijker te verteren dan haar onnozele getwijfel dat maar liefst een half jaar duurde. Met je wil om te veranderen krijg je je ex voorlopig niet terug. Vooral niet als ze ook nog eens aangeeft dat 'ze het niet meer hoeft te zien dat je verandert'. Je hebt er waarschijnlijk dus teveel nadruk op gelegd. Ook het feit dat je soms de voorkeur aan je vrienden gaf hielp je niet verder. Geen contact meer enerzijds, anderzijds het voorstel om je volgende week te zien… ik kan er niets mee. Deze dame weet niet wat ze wil, wat ook blijkt uit de gepassioneerde zoenen terwijl het al uit was. Schuif haar op de lange baan, totdat jullie allebei ouder en wijzer zijn. Dat wil zeggen, totdat jij de bereidheid hebt om je vrienden op het tweede plan te zetten, en zij inziet dat verliefdheid slechts een illusie is. Als jullie voor elkaar gemaakt zijn, is dat over een paar jaar nog steeds zo en merk je dat vanzelf. Zie verder het artikel voor het opwekken van het nodige gemis. Sterkte, A.
Beste A, het is een heel verhaal. En ben je dankbaar als je, wederom, in de adviespen kruipt. Ik begrijp dat een deel vanuit haar moet komen. Maar ik ken haar, dat doet ze niet. Schulp, en prinses in de toren. En zelfs als ze wil, twijfelt ze nog… Het maakte me gelukkig, haar gelukkig te zien. En samen leuke dingetjes doen. Het is een goed mens, al is ze ook hard. Ook voor zichzelf. T voelt enorm rot als man zijnde machteloos te zijn. Het spijt me allemaal zo, en ik zou me juist dolgraag bewijzen. Nog steeds zou ik zo graag hemel en aarde bewegen voor een gesprek van 5 minuten. Immers we waren zo dicht met elkaar. Al was ze maar weer een gewone vriend. Maar niet meer ten koste van mezelf
Goed t is een lang verhaal. Maar het is belangrijk voor me. Wil haar gelukkig zien, en mezelf ook. Weet niet of dat samen is. Doe daar liever geen uitspraak over. Wat ik wel wens, is dat ik met een voor mij zo dierbaar persoon en mooi mens de zaak uitgesproken heb. Immers we hadden geen ruzie en we gingen lief met elkaar om. Ook de manier hoe ze wegging laat me dat ik t als mens zijnde toch goed wil doen.Het goedmaken. En misschien doe ik dat juist wel door te verdwijnen, Maar voor mn gevoel word hier nog steeds een grove fout gemaakt.
Na een maand of iets werd de situatie ivm de scheiding moeilijker (toestanden als ex wilde niet tekenen e.d.) Bovendien werd hij 'down' door dit gedoe, wat zijn uitwerking op ons had. Uiteraard ben ik achter hem blijven staan en steunen, wat mij logisch leek. Hij was veel moe door al het gepieker van haar, en had daardoor minder zin leuke dingen met mij te gaan doen. Daar kon ik ook nog in komen. Ik heb hem de ruimte geboden en voor mijn gevoel toen geen dingen opgelegd of gedwongen. Terugkerend punt van discussie (zonder woorden of ruzie want die hebben we nu nog steeds niet gehad!) was het feit dat hij niet aan zijn ouders/ vrienden en de hele reutemeteut wilde vertellen mij te hebben ontmoet. In het begin had ik daar geen problemen mee echter is het zelfs mijn idee geweest het even stil te houden omdat zijn ex anders nog moeilijker zou kunnen doen met tekenen als ze lucht kreeg van een nieuwe liefde. Wij zagen elkaar dus ook alleen bij mij thuis en in mijn omgeving. Hij woont een half uur bij mij vandaan, ik weet ook waar maar ik 'kan' daar dus niet komen (zoals we hadden afgesproken; nee hij heeft geen ander nog;)) Dat hij mij niet zo snel aan zijn kind wilde voorstellen kon ik overigens helemaal in komen (en nog).
Ik zit met een probleem en ik hoop dat iemand me kan helpen. Ik ben 6 jaar samen met mijn ex geweest en anderhalve maand geleden ging het niet zo lekker en thuis bij mij ook niet waardoor ik tot rust wilde komen en ik 4 dagen geen contact heb gehad met mijn ex en toen ik echter weer contact opnam was ze boos dat ik niet eerder met haar wilde praten en dat ik haar telefoontjes die 4 dagen genegeerd had en ze wist niet of ze nog veder met me wilde… (we hadden wel vaker ruzie maar dat kwam altijd goed en overal kwamen we uit).

Nu heb ik sinds 5 juli de deur dicht gegooid en hebben we totaal geen contact meer. Op het werk heb ik een lange tijd enorm afstandelijk en zakelijk gedaan. Totaal niet naar haar privé gevraagd. Ik zie dat mijn ex het er moeilijk mee heeft! Ze is als ik er ben matjes, stil, af en toe nerveus, chagrijnig en niet hilarisch vrolijk zoals ze met mij altijd was. Ze komt boos over en soms reageert ze ook prikkelbaar naar mij…
Het beste is om de tip uit mijn artikel op te volgen en je ex een tijdje te vermijden. Het is soms niet te voorkomen dat je hem buiten tegenkomt als hij zo dichtbij woont maar ga hem niet zelf opzoeken. Na een tijdje gaat hij zich ook afvragen hoe het met jou is en gaat hij je vanzelf missen. Of niet, en dan is het beter om verder te zoeken. Succes!
Hij (35) was bang dat ik (23) hem "uiteindelijk toch wel zou inruilen voor een jonger exemplaar". Dat heeft meneer zelf bedacht, zonder mij ooit naar mijn gevoelens en intenties te vragen. Had hij dat wel gedaan, dan had hij geweten dat hij echt de enige voor mij is. En dat hij de eerste en enige is die ik zou kunnen zien als de vader van mijn kinderen. Tegen de tijd dat dit allemaal uitkwam en ik hem dat vertelde, was het al te laat en had hij zijn conclusie al getrokken. Misschien is het naief of koppig, maar het gaat er bij mij niet in dat hij niets (meer) voor mij voelde. Het lijkt eerder alsof hij handelde uit angst.
Een week later besloot ze dat het beter was om de relatie te verbreken omdat ze me niet aan een lijntje wilde houden want zij wist niet hoelang dit allemaal zou duren en of ze uberhaupt haar gevoel voor mij weer terug zou krijgen. Ik was er kapot van. Het was zo plotseling en zo snel ineens over. Geen moment heb ik er voor kunnen vechten. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee mede doordat ik niet kan begrijpen dat zo’n goede relatie van de een op de andere dag over is. Ze heeft ook gezegd dat ze niet van me kan vragen dat ik het begrijp omdat ze het zelf ook niet begrijpt.
Van alle signalen genoemd in meerdere artikelen is ong 90% passend bij de situatie tussen mij en ‘hem’.. Hij betrekt me bij bijna alles wat er gebeurt/speelt, luistert oprecht geinteresseerd, maakt toekomstplannen voor hem en mij, ontzettend veel oogcontact, gesprekken gaan ineens over in plagen en stoeien, steeds diepzinnigere onderwerpen bespreken we, meer en meer fysiek contact, we flirten, plagen, praten, hebben ‘eigen’ grapjes, kunnen ook samen niksdoen en toch zet noch hij noch ik die ene stap verder.. Ik weet dat hij slechte ervaringen heeft en dat hij op dit moment weinig te bieden heeft (en waarom), maar hoe laat ik hem beseffen dat dat wat ie wel kan bieden genoeg is?
Dankzij mijn ruime ervaring met koppels, het lezen van diverse boeken van Amerikaanse, Nederlandse en Franse schrijvers en de diverse gesprekken die ik met koppels en individuen heb gevoerd, heb ik een zeer goed inzicht gekregen in de wijze hoe relaties tot stand komen. Ik weet hoe ze evolueren, hoe de communicatie verloopt tussen gelukkige koppels en koppels waarbij het fout gaat.

Vandaag was het zover. Mn vriendin heeft het uitgemaakt. De situatie is vrij complex. Zij was getrouwd, ik haar minaar. Ik weet en ze bevestigde het : zij hield echt van mij. Maar haar man rook onraad en werd heel achterdochtig. Zij heeft plannen om van haar man weg te gaan maar heeft schrik dat hij haar gaat betrappen want hij pluist haar mails, mobiel, facebook uit om een bewijs te vinden. Uit vrees om betrapt (onze relatie dus) te worden en misschien de kinderen te verliezen heeft ze het uitgemaakt met me. Ze zegt dat ze rust wil en enkel nu haar energie wil besteden aan haarzelf en de kinderen en dat er voor een relatie geen plaats meer is.
Mijn vraag, hoe kan het dat je met dates een super tijd hebt, ze keihard zit te flirten, helemaal in me kruipt, 3x ’s nachts sex hebt, me doodknuffelt, mr dan wel daarna blijkbaar weer gaat nadenken, je laat beïnvloeden door vriendinnen, afstand nemen omdat je niet ‘verliefd’ bent en dan na 2 a 3 weken weer van vooraf aan beginnen? Ik begrijp dat niet.

Als jij en je ex in een serieuze relatie waren, dan zullen ze niet zo snel kunnen doorgaan. In feite, geen contact gaat alleen om hen meer van je te doen missen en de goede dingen over je te onthouden. Je moet hier een soort van sprong in het diepe doen. Het alternatief voor geen contact is een soort van stalking van, wat waarschijnlijk zal leiden tot een terughoudende houding tegenover jou. Je hebt echt niet veel meer opties dan deze.
Misschien richt je a.s. verjaardag nog iets uit, want het is best een goed idee je ex te laten ontdooien door het aanbieden van appeltaart ;). De liefde van de man gaat nog altijd door de maag. Handhaaf de uitnodiging en zie toe wat hij doet. Komt ie, dan heeft hij het verleden nog niet laten rusten. Laat hij je barsten, dan weet je dat hij mogelijk al weer aan het daten is, er met een ander vandoor is, of zich laat leiden door angst om zich te binden. In al die gevallen doe je bitter weinig. HIJ is nu degene die aan zet is. De uitkomst van de test zal uitwijzen of hij echt met jou verder wil, of jou als een tussenrelatie zag op zijn weg naar een relatie waarin hij volgens zijn idee niet gehinderd wordt door een dochter die niet de zijne is. Bedenk goed of je hem echt wel terugwilt! Sterkte, A.

Het voelt allemaal zo tegenstrijdig… Is het zijn verstand tov zijn gevoel, hebben zijn ouders hier dan echt invloed op, zijn ze erbij betrokken? Nu ja als je weet dat zijn mama hem eens vertelde dat hij toch zeker met condoom moest vrijen (alsof ik me expres zwanger zou laten maken ofzo?) Als mijn moeder ons uitnodigt voor het ontbijt dan hoort hij daar automatisch bij, als zijn ouders vroegen om te komen ontbijten hadden ze het enkel op hem bedoeld…
Vervolgend las ze een sms en mopperde wat in haar zelf. Ik vroeg wel "wat is er?" "Oh diegene zou gaan koken en nu wil die pizza halen! Bah ongezond" Had het idee dat ze mij uit de tent wilde lokken, hopend dat ik zou vragen wie 'diegene' dan is. Ze weet dat ik al haar vrienden en familie ken, dus waarom zo geheimzinnig? Ben ook hier verder niet op in gegaan. Ik ga verder nergens meer op in eigenlijk en dat is ze niet gewend. Maar ze wilde dit toch, dus krijgt ze het.
Ik ontmoete mn ex op school... En ze vond me direct leuk ... In het begin dacht ik van wooow ... Zij is echt mooi maar meer ook niet ... Later leerde ik haar beter kennen enz en toen kregen we binnen 2 weken (ze had het net uitgemaakt met haar ex (mijn beste vriend) we hadden het heel leuk samen , en na 3weken waren er een paar problemen en toen ging het uit ... Nu heeft ze weer met haar ex (mijn beste vriend) en jaa... Heel eerlijk ik wil haar HEEEEL graag terug , ik heb nog super veel gevoelens voor haar ! Alleen hoe kan ik dit het beste aanpakken ? Gr verliefde jongen
Hi Hoopvol, onverschillig is hij niet, en de boosheid is gelukkig minder. Alle signalen die hij nu gegeven heeft (tav het geld) zijn goed en hoopgevend. Hij doet duidelijk zijn best om geen slechte indruk te wekken, ook voor de lange termijn. Dat hij daar waarde aan hecht is wel het maximale wat je momenteel kunt verwachten. Daarom is het wel zo aardig als je hem iets leuks in het vooruitzicht stelt, wanneer de laatste betaling(en) in zicht zijn. Dat gezamenlijk vieren is het beste. Je hebt dan schoon schip gemaakt en zo is er alle ruimte voor definitief herstel. Groetjes, A.

Door te praten met hem heb ik hoop gekregen (maar hij blijft maar zeggen dat hij mij geen valse hoop wil geven), toch liet hij in het gesprek doorschemeren dat hij zelf ook twijfelde. Dat hij niet meer zeker was van zijn beslissing. Hij stuurt dus gemixte boodschappen naar mij. Deze boodschappen brengen mij volledig van mijn stuk en nu weet ik echt niet meer wat ik moet doen. Het enigste wat ik wil is hem terug mijn lief kunnen noemen. Mij terug goed voelen. Kortom, ik wil hem terug en ik wil hem gelukkig maken. Maar hoe moet ik dat doen...?
Mijn ex en ik zijn nu een maand uit elkaar na een relatie van 1 jaar en 4 maanden. De eerste 9 maanden waren fantastisch, ondanks privéproblemen bij mij (mijn vader was ernstig ziek en een sterfgeval). Vanaf keer twee dat we elkaar zagen wisten we gelijk dat we elkaars droompartner waren, dat is nooit veranderd. Na die 9 maanden ging het weer wat beter met mijn vader en zijn we gaan samenwonen, maar toen kwam alle ellende erbij pas uit. Emotioneel, slecht slapen etc. Ik ben toen zelfs naar een psycholoog geweest om allerlei jeugdtrauma’s die omhoog kwamen te verwerken. Ik heb nog nooit zo’n moeilijke periode met mezelf gehad…

De oorzaken die tot een echtscheiding leiden zijn meestal anders dan de partner op die kwade dag te horen krijgt. Zo is de verklaring van je ex bijzonder vergezocht. Zij wist met wie ze trouwde, want ze kende je al jarenlang voordat jullie die stap gingen zetten. Dat ze veel later pas tot de conclusie kwam dat jij geen 'echte vent' zou zijn, komt als boter na de vis. Zoals jullie twee er nu bij zitten lijkt het me niet dat dit enig geluk brengt. Het kan voor haar ook onmogelijk een goed gevoel zijn, te weten dat zijzelf verantwoordelijk is voor een breuk die niet nodig was. In vrijwel alle huwelijken komen vroeg of laat problemen voor. Dat is geen reden om ermee te stoppen, maar juist om er dusdanig aan te werken dat het schip weer op koers ligt. Het lijkt erop dat jouw ex er dus veel te gemakkelijk de brui aan heeft gegeven, en jij zit er mee. Omdat je nog wel contact hebt zijn er hier en daar nog wel openingen om haar op termijn terug te winnen, toch zou ik me als ik jou was daar niet op focussen. Trots, als dat een rol speelt, is een sterke factor waar je maar moeilijk doorheen komt. Bovendien kan het zijn dat ze inderdaad zo haar persoonlijke sores heeft die ze op jou afreageerde, zelfs nu nog, maar dan in haar hoofd. Dit bewijst de uitdrukking 'er klaar mee zijn', wat meer aangeeft dat ze de verbale bevestiging nodig heeft voor zichzelf, maar dat haar hart iets anders voelt. Je weet niet hoe de toekomst gaat lopen, maar als er een basis van vriendschap is, kan het alle kanten op. Misschien - als de stemming er is - kun je haar eens uitnodigen om iets leuks te gaan doen, gewoon als 'oude bekenden'. Staat ze daar positief tegenover, dan heb je heel wat gewonnen. Bij een afwijzing heb je dan in elk geval iets geprobeerd, zodat het in de nabije toekomst gemakkelijker wordt om definitief afstand van haar te nemen. Daar rekening mee houden heeft de grootste prioriteit.
1. Uw ex heeft wat ruimte en tijd nodig om alle negatieve associaties van de breuk te verwijderen en u te missen. Mensen hebben een gemeenschappelijke misvatting dat als je je ex niet contacteert ze je zullen vergeten. Maar in werkelijkheid, als je geen contact opneemt met je ex, geef je ze de tijd om je meer te missen en ze zullen zich altijd afvragen waarom je hen niet contacteert. Onthoud al de fouten in deel # 1 van deze handleiding. Elk van hen deed je ex denken dat je een behoeftig persoon bent. Door hen niet te contacteren, wordt je onmiddellijk aanzien als het tegenovergestelde.

Omdat ik de afstand wil bewaren, heb ik haar een brief van 13 pagina's gestuurd met mijn fouten, mijn liefde aan haar en mijn toekomstplannen. Ze zegt dat ze de tijd nog niet heeft gehad om te antwoorden en dat we elkaar beter niet zien. Wat er nog bijkomt is dat ze binnen de maand in mijn straat komt wonen, wat het nog moeilijker maakt. "We gaan eraan moeten wennen dat we elkaar nog vaak gaan tegenkomen, dat is kut voor jou, sorry he".
Komt dit nog goed..? Zijn vrienden baseren zich natuurlijk op zijn vorige relaties waar het nooit goed kwam. Ik heb hem intussen al een maand niet gehoord of gezien. Of toch, 1 keer om nog iets praktisch te regelen ivm geld, en dat was een enorm koele mail. Ongelooflijk. Hij gaat gewoon verder met zijn leven en ziet er gelukkig uit zegt iedereen. Ik denk dat hij al over mij was tijdens onze relatie zelfs… Hoe doe je dat? Ik dacht dat wij 2 het waren, dat we elkaar nu eindelijk hadden.. Na zo lang te wachten. is dat gevoel dan helemaal weg? Komen die positieve gedachten ooit weer naar boven in plaats van al dat negatieve? Want zo ziet hij me: als iemand die ruzie maakt, waar hij zich ongelukkig bijvoelt en waar hij zijn enthousiasme bij verliest. Hij is een ongelooflijk positieve persoon, en hij loopt weg van het negatieve…
tja dat was niet erg slim van je..maar wat ik zou doen als ik jou was of hem gewoon even een tijdje met rust laten en later opnieuw met hem proberen of met hem gaan praten over wat allemaal gebeurd is en zeggen dat je heel veel spijt hebt en dat je dat niet meer zal doen maar wat ik zelf heb gemerkt is dat jongens dat niet snel geloven dus dat word dan wel moeilijk maar als je gewoon probeert om met hem te kunnen praten dan komt het waarschijnlijk wel goed dus veel succes!
Nadat alles was uitgekomen heeft mijn vriendin mij een allerlaatste kans gegeven, omdat ze nu alles wist, maar ook zag dat vanaf Parijs ik helemaal voor haar ging. We spraken over kinderen en samenwonen en zijn ook naar een groter huis gaan kijken. Maar ik heb haar vertrouwen zo beschaamd en schaam me daar zo diep voor… We zijn 15 oktober 2012 nog naar Dusseldorf gegaan en dat was wederom heerlijk om lekker samen te zijn, ver weg van alle ellende. Op 26 oktober 2012 stuurde ze een sms dat ze er helemaal klaar mee was, blijkbaar had iemand op haar werk iets over mij gezegd, maar meer ben ik nooit te weten gekomen… Inmiddels zijn we 4 maanden en in die 4 maanden heb ik gemaild, gesms't en allerlei dingen geprobeerd. Ze negeert me totaal, wil met rust gelaten worden en heeft volgens mij ook een nieuwe vriend (zag op Valentijnsdag 2013 iemand bij haar naar binnen gaan). Ik, degene die heel goed alleen kan zijn en normaal geen traan laat om een verbroken relatie, lig totaal in puin… Zij is de WARE voor mij… dat wist ik al vanaf onze herstart in Parijs en weet t voor 1000 % zeker… ik wil nooit meer iemand of iets anders. Ik ben gestopt met leugens, wil echt nooit meer een ander en heb zelf hulp ingeroepen van een paragnost… zij vertelde mij dat ze heel boos is en dat ik haar met rust moet laten… hoe harder ik trek, hoe verder ik haar bij me vandaan duw… en dat ik moet werken aan mezelf… in mijn hoofd is t 1 grote chaos… haar advies zal ik ook absoluut opvolgen.
Hy was altijd zo rustig en herkende hem niet terug vaak zei die ik ben niet goed voor jou , of je verdient beter , of maakte hij het uit met me. Hy heeft mij zelfs zwanger gemaakt wat zijn bedoeling was en later toen t was gebeurd wou die het kind niet Meer , door de stres hb uiteindelijk een miskraam gehad , vaak denkt die ook diep na over alles wat zo ik niet weten hy wou er ook nooit over praten en beet constant nagels.
Wees niet bang om, als je een nieuwe kans krijgt bij je ex, hem om gunsten te vragen. Laat hem bijvoorbeeld een potje opendraaien, of andere kleine dingetjes doen. Ook al kan je dat prima zelf, hij heeft nou eenmaal graag dat jij hem hiervoor inschakelt. Wees ook niet verlegen in hem om uitleg vragen voor dingen die je niet begrijpt. Hij vindt het prachtig om het jou uit te leggen.
Denk niet dat iedere man met elke vrouw naar bed wil. Je bent er misschien heilig van overtuigd dat je partner, platonische vriend of mannelijke collega het liefst met iedere vrouw op aarde het bed zou delen, maar dan heb je het mis. Ook al kijken mannen graag naar al het vrouwelijk schoon om hen heen, ze zijn meestal erg selectief als het op sekspartners aankomt.
We hadden een leuk en intiem contact. We zagen elkaar (naast het werk) 1 keer per week gewoon platonisch leuke dingen doen. 21 mei heb ik bij mijn ex laten doorschemeren dat ik haar nog steeds leuk vind. Hier kon ze niks mee. Prima klaar. Maar in plaats van afstand nemen, zocht mijn ex m.i. toenadering. Dit ging weken zo aan, we zochten elkaar weer ouderwets op met bijbehorende flirterij, arm en in arm lopen etc. Geen intieme toestanden of zoenpartijen, dat niet. Maar normaal was het ook niet.
Ik doe het ook zeker kalm aan, want ik verneem dat ik er toch wat afstand van neem. Ik begin te twijfelen af en toe. Weet je ik heb toch nog steeds sterk het idee dat mijn ex "jaloers" is als ik omgang heb met mijn maatje R (u weet wel). Ik probeer haar eigenlijk steeds meer jaloers te krijgen. Gisteravond bv hadden we van een collega een feestje. Mijn huidige ex is dan anders tegen mij als dat we met z'n tweeën zijn. Vooral als R erbij is. Mijn ex zoekt R vaker op en als ik dan in beeld verschijn ok, maar ga ik "aan de haal met R" en ik mijn huidige ex geen aandacht geef, doet ze wat geïrriteerd lijkt het, oppervlakkig zeg maar. Snapt u wat ik bedoel? Leuk voorbeeld: R moest op het feestje even bellen. Mijn ex en ik bleven bij elkaar staan, we zeiden weinig. Ik liep uiteindelijk R achterna en ging daar even staan. Mijn ex bleef alleen achter en liep wat op en neer en bekeek ons van afstand, niet echt 'vrolijk', matjes zeg maar. Typisch toch? Dus ok ik weet niet wat het is, maar het is wel zo dacht ik dat mocht daar toch iets zijn, mijn ex dan niet bij mij langs komt zoals ze wel doet (gisteren kwam ze mij ook weer ophalen). Ook toen had ze een vreemde opmerking "ga je bij mij in de auto?" Ik zei ja moet ik lopen anders? We moeten R ja nog oppikken! Wat is dit?
Na een periode werd hij ineens afstandelijker. Na veel halen en trekken van mij gaf hij aan dat hij gelogen had over zijn scheiding en nog midden in het proces van scheiding zat en dat de scheiding voor hem niet gewenst was…. Hierna is het contact verbroken omdat hij dus met andere zaken bezig was en geen ruimte meer had voor mij. Het lag niet aan mij maar aan de situatie zei hij. Ik denk dat hij gevoelens voor mij kreeg wat hij van te voren niet verwacht had. Dit heeft hij later nooit willen toegeven toen ik hier naar vroeg.

Hi Wijnand, met weinig informatie kan ik zelf ook weinig. Je vraagt waarom je ex nu zo gelukkig is, maar dat weet ik niet. In de meeste gevallen is het slechts een houding naar de buitenwereld toe. Laten zien dat ze jou niet nodig heeft. Daarnaast zal het haar helpen om zich ook geestelijk van je los te maken. In het artikel staat alles uitvoerig beschreven. Sterkte ermee, A.


Het heeft veel verdriet en onzekerheid met zich meegebracht aan mijn kant en vervolgens op (ook nare wijze) terugtrekken van zijn kant. Dit is inmiddels een jaar geleden en we hebben nog wel wat contact gehouden en verschillende zaken uitgepraat daarna, maar een hereniging bleef uit en inmiddels is het contact ook gestopt omdat het uiteindeljk toch meer van mij uitkwam.
Na 1,5 jaar heeft mijn vriend de relatie verbroken. Een relatie waarin we de eerste 10 maanden ongeveer losvast hebben gescharreld. Hij was tot over zijn oren verliefd, echt zo extreem dat mensen zeiden hem nog nooit zo verliefd te hebben gezien (37 jr is ie) Ik voelde wel voor hem maar het ontbrak me aan iets waardoor ik vrolijk mijn gang ging. Dit is aan hem gaan vreten. daarbij heb ik zelfs nog met een wederzijdse bekende van ons aangerommeld. (Hij weet dit, ik ben dar eerlijk over geweest.)
Hi Wilco, gezien je waarschijnlijk nog jonge leeftijd is de kans dat je met de ware te maken hebt nagenoeg nul. Elke relatie krijgt na een aanvankelijk mooie start een kentering, waarbij de roze bril langzaam af gaat en je opeens eigenschappen in de ander ziet die je minder bevallen. De kunst is om dan niet hardhollend weg te lopen, maar gewoon met elkaar te blijven communiceren. En vooral in de moeilijke tijd die jij voor je kiezen kreeg. Een relatie vraagt namelijk onderhoud! Als een relatie goed en duurzaam is, zul je van de ander houden, ongeacht welke lijst 'slechte karaktereigenschappen' je zou kunnen opnoemen. Liefde is daar sterk genoeg voor. Helaas, en dat was ook te verwachten, zit dat bij jullie minder goed en daar is niemand schuldig aan. Het artikel wijst je de weg om haar terug te krijgen. Je deed vooralsnog het omgekeerde, dus draai je tactiek om en wacht lange tijd voor je haar weer eens benadert. Begin dan altijd vriendschappelijk en verwijs niet naar het verleden. Of ze bereid is weer met je te praten, kan ik niet voorspellen. Gevoelens zijn moeilijk te beredeneren en laten zich moeilijk sturen. Sterkte, A.

Het contact na 5 maanden heeft me dus geleerd dat ze niet meer is waar ik naar verlangde. En daarbij ook dat zij echt is doorgegaan, echt zonder mij. Dus het positieve is dat ik dat nu in zie. Het negatieve is dat ik mezelf nou weer kwetsbaar heb opgesteld. Ik sta weer 1-0 achter. Maar ja het boeit me ook niet meer aangezien zij niet meer is waar ik verliefd op werd. Het sluit wel mn hoofdstuk af. Maar aangezien jijzelf al inziet dat het een koud contact wordt, zou ik zeggen lekker niet doen en eer aan jezelf houden!


Dit is het deel waar de meeste mensen het jammer genoeg niet halen. Geen contact is nutteloos, tenzij je tijdens deze tijd een positieve verandering in je leven probeert te maken. Als je gewoon thuis wilt blijven en gewoon de volgende maand miserabel bent, zullen de dingen niet veranderen, zelfs na een geen contact periode. Ja, je moet je na een breuk neerslachtig voelen en ja, er zijn wat voordelen om wat tijd door te brengen alleen en je relatie terug te analyseren. Maar op een gegeven moment moet je verder gaan en iets met je leven doen.
Hi Simon, je hebt onvoldoende vertrouwen in haar om geruisloos met de relatie verder te gaan. Dat gebrek aan vertrouwen neemt ze dan ook totaal niet weg. Integendeel, ze bevestigt je vermoedens alleen maar door met zeven meiden op stap te gaan naar een 'feestoord', met een ex te sms'en, te roepen dat het 'niets voorstelt' en dat ze mag praten met wie ze wil, met als dieptepunt het stompzinnige getwijfel over hoe het verder moet. Ondertussen probeert ze je te paaien met teksten als 'ik weet zeker dat we bij elkaar horen', 'je blijft geweldig' en 'ik hou heel van je', waardoor je logischerwijs het idee hebt dat het vanzelf wel goedkomt als je haar maar genoeg tijd en ruimte geeft. Dat zou overigens best kunnen ook, maar dan zou ze die onvolwassenheid achter zich moeten laten, en daar krijg ik geen enkel signaal van binnen. Die woorden vind ik dan ook gebakken lucht. Daar komt bij dat de relatie wel erg hard van stapel ging met vaak of altijd bij elkaar slapen en leven. Conflicten komen dan extra hard aan, immers, het ging toch zo fantastisch, dus hoe kan dat nou? Onenigheden zijn normaal in een relatie, twijfels zijn dat niet. Wie twijfelt aan het fundament is niet klaar voor een relatie, of wil in elk geval niet deze relatie. Daarom kun je weinig anders dan haar aan haar vriendenkring toevertrouwen, en het voorlopig maar zo te laten. Misschien is ze over een jaar of wat verder in haar ontwikkeling (ook gezien haar verleden blijkt er te vaak sprake geweest te zijn van ge-experimenteer), en is ze dan geschikter voor een serieuze relatie dan nu het geval is. Ze probeerde het wel, maar het lukte haar niet. Vertrouwen moet je winnen… maar zij verloor het weer. Sterkte, A.
Bedankt voor je reactie, de conclusie die jij stelt komt ongeveer overeen met wat ik ook al dacht. Ze heeft ook aangegeven dat zij mij voorlopig niet wilde zien of spreken. Ze zei dat dit maanden kon duren of zelfs een jaar(jaren). Ze wilde dat ik verder ging met mij leven en er wat van zou maken en dat ik het moest loslaten. Zo langzamerhand doe ik dit ook, omdat het verder weinig zin heeft te blijven treuren. Ze had het erover dat ze het op dit moment gewoon niet meer aankon, en dat wij elkaar over een aantal jaar misschien wel weer tegenkomen. Moet ik hier uit opmaken dat ze de deur toch op een soort van kier houdt, dat er van haar uit toch nog een soort van wens aanwezig is dat het goed komt? Reactie infoteur, 27-10-2012
toen veel met een vriend in de kroeg geweest en andere feestjes en zichzelf geen ruimte geven om er bij stil te staan en te verwerken.( verwerken had hij al gedaan zegt tie , en heeft tie niet echt moeite mee gehad). in februari leerde hij een meisje kennen uit die ene kroeg, en eind maart was de overdracht van ons huis en half maart had hij al een relatie met haar, waar hij heel raar en eerst kinderachtig over praten.

Iets meer dan een maand geleden heeft mijn ex gezegd dat het niet meer werkt. We hadden een relatie van bijna 2 jaar. Afgelopen half jaar ben ik heel erg veranderd omdat ik in een zwart gat ben geraakt na het afronden van een studie. Ik ben eind 2012 een burn-out gehad vanwege mijn extreme perfectionisme. Begin 2013 ben ik vervolgens mijn vriend tegen gekomen, hij makt me gelukkig, alles was perfect. We haalde het beste in elkaar naar boven en bespraken ook vaak onze toekomst samen en hij zag mij als zijn grote liefde en en persoon waar hij oud mee wilde worden. Afgelopen december is voor hem een punt bereikt dat het niet meer ging, ik ben vanwege een nieuwe studie op kamers gaan wonen, op een uurtje afstand ongeveer. Toen was ik veel alleen en ben ik veel gaan nadenken en door inzichten die hij me heeft gegeven dat ik beter verdien in mijn gezinssituatie. Ik heb hem in dit proces buitengesloten en eigenlijk heel erg buiten mijn leven gehouden en hij heeft het me meerdere keren gezegd en gevraagd wat er an de hand was, ik werd hier helaas niet wakker van. Toen heeft hij in december er een punt achter gezet en gezegd dat ik aan mezelf moest werken en dat we eventueel daarna wel zouden kijken, want zijn werk leed onder de problemen die wij hadden en het was niet meer de plezier die we altijd hadden. Nu hebben we elkaar al een maand niet gezien, en nauwelijks contact gehad, we hebben nog spullen van elkaar bij elkaar thuis liggen. Ik heb ingezien dat het helemaal niet goed met me ging en ben naar de dokter gestapt want ik begon terug te vallen in mijn burn-out gedrag. Ik ben dus nu ook bij een psycholoog om veel dingen van vroeger te verwerken en weer meer mezelf te worden. afgelopen weken heb ik wel nagedacht en voel ik me alweer meer mezelf en sterker, maar het missende gevoel lijkt nog steeds iedere dag erger te worden en ik wil hem nog steeds heel erg graag terug. Denken jullie dat het nog een kans heeft??
×